چه زمانى و در كجا پیغمبر صلى الله علیه و آله صراحتاً على علیه السلام را به خلافت و جانشینى خود برگزیده است؟

پاسخ: اولین روزى كه خاتم الانبیاء صلى الله علیه و آله نبوت خویش را آشكار ساخت، به خلافت على علیه السلام تصریح نمود كه به «حدیث الدار» معروف است. چنانچه امام احمد حنبل در مسند، محمد بن جریر طبرى در «تاریخ الامم والملوك» وابن ابى‏الحدید معتزلى در شرح نهج البلاغه و حافظ ابو نعیم در حلیه الاولیاء و بسیارى دیگر نقل نموده‏اند: زمانى كه آیة شریفه وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَكَ اْلأَقْرَبِینَ.

 نازل شد پیامبر خدا صلى الله علیه و آله چهل نفر از اشراف، بزرگان و خویشاوندان خود را در منزل عموى خویش، ابوطالب دعوت كرد و به على علیه السلام فرمود: براى میهمانان یك ران گوسفند و مقدارى نان و شیر (تقریبا 3 كیلو) تهیه نماید. 

تولد حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها)برتمامی شیعیان بویژه دختران مبارک وهمچنین روز دختر را برتمامی دختران گرامی تبریک عرض میکنم.

حضرت موسى بن جعفر علیه السلام چند دختر به نام فاطمه داشت. فاطمه معصومه علیها السلام بزرگترینشان بود. ایشان در اوّل ذیقعده‏سال 173 هجرى قمرى در مدینه متولد شد. ظاهراً مادرش «نجمه» مادر امام رضاباشد. این بانوى معظم در سال 201 هجرى، به همراه چند تن از برادرانش و چند خدمه به قصد زیارت برادر خود، امام رضا علیه السلام از مدینه خارج شد در بین راه چون به ساوه رسید، بیمار شد. وقتى خبر ورود او به آل سعد از بزرگان قم رسید، همه تصمیم گرفتند خدمت بانو مشرف شوند و از محضرش تقاضا كنند به قم تشریف بیاورد. موسى بن خزرج، بزرگ ایشان، همان شب به ساوه رفت و با جلب موافقت آن بانو، ایشان را به قم آورد. حضرت معصومه علیها السلام مدت كمى بعد از ورود به قم در اثر كسالت بدرود حیات گفت و موسى بن خزرج آن حضرت را در باغ اختصاصى خود به نام بابلان در كنار رودخانه دفن نمود و آن باغ را وقف قبرستان كرد كه به مقبره بابلان معروف گردید. نقل شده، بعد از غسل و تكفین، او را كنار مقبره آوردند. در این وقت آل سعد با هم اختلاف كردند كه چه كسى در قبر وارد شود و آن بانو را دفن كند. سرانجام، اتفاق كردند كه خادم پیرى از ایشان به نام قادر كه مرد صالحى بود، این وظیفه را انجام دهد. در این بین دیدند دو سوار كه چهره‏شان پوشیده بود از جانب بیابان رسیده، از اسب پیاده شدند و بر آن بانو نماز گزاردند و وى را دفن كردند و بازگشتند و كسى آنها رانشناخت.

عصمت یعنى مصونیت از گناه و اشتباه؛ پیامبران وامامان نه مرتكب گناه مى‏شوند و نه در كار خود دچار خطا و اشتباه مى‏گردند، پیراستگى آنان از گناه و اشتباه حد اعلاى قابلیت اعتماد را براى انسانها فراهم مى‏كند.اینك مى‏پرسیم كه این مصونیت از گناه از كجا سرچشمه گرفته است؟ آیا پیامبران وامامان همچون سایر انسان‏ها نیستند تا از غرایز و شهوات برخوردار باشند، یا آنكه هر وقت مى‏خواهند مرتكب گناه و اشتباه شوند، یك مأمور غیبى جلوى آنها را مى‏گیرد؟! در پاسخ مى‏گوییم: عصمت پیامبران وامامان نه به خاطر نداشتن غرایز و شهوات است، زیرا آنان همانند سایر انسان‏ها از غرایز برخوردارند و نه به خاطر آن است كه كسى مانع آنان از گناه شود، بلكه برخاسته از نوع بینش و درجه یقین و ایمان آنان است.